Som liten var han mest oppteken av hengelåsar. Det var eit salig styr kvar gong vi tok han med inn i ei jarnvareforretning. Vi putta han ofte inn i kaninburet av den enkle grunn at han likte seg der. Vi måtte stadig overbevise han om at vi skulle av stad for å besøke dei skumle trolla i skogen då han masa om å få bli med oss store søskena ut av huset - og han trudde på det. I dag er hengelåsen fast i kaninburet, og det er heller han som skremmer oss med at han skal på LAN når han går ut av huset - og vi trur på det.
Flybilletten vart som vanleg booka i siste liten då eg skulle ut av huset. Flybussen var treig, eg var treig og det såg heller mørkt ut då eg hesblesande lente meg over skranken på Flesland hall åtte fredag kveld:
-Duuu! Flyet mitt går ti på åtte! E ej for seine?
-Ja, da e d nok forr sent.
-"Stygt ord"! Ka gjer ej då?
-Vænt litt du så ska eg sjekke ut herr. Ja, flyet ditt e en time forrsinket så d gårr nok brra likevæl.
-YESS!
Heime var kjøleskapet eit reint koldbord i seg sjølv, men ho mor leitte fram grovskjeva, drog fram peikefingeren og var klar i røysta då ho gjorde det klart at dette var mat for morgondagen. Likevel: eg røska med meg ein kyllingbit.
I kyrkja tok Møgster på seg både dei mørke og dei klåre brillene sine, og i eit heftig sammensurium av metaforar på vidaregåande analysenivå, kunne han fortelje korleis det var å sjå verda i ulike fargar. Mørkt og lyst. Nokre briller hadde til og med fargar på innfatninga.
Dei kunne vere grøne og dei kunne vere blå, eller grå.
Otto var allereie klar i Amazonen
då eg løfta stakken over kyrkjetrappa. Eg sette meg inn og vi
brumma av garde. Brum, brum heilt til politiet stod i ei busslomme og vinka oss til sida. Promillekontroll. Blås. OK!
-Karr e oblata dine?
-Nei, ej betalte rekninga i forgårs
-Jaha, då ringe ej til Ørsta og høyre me dei
Etter ein kjapp telefon kom den gule vesten tilbake
-Har du hatt bilen lenge eller?
-Ja, ej he no hatt den ei stond, men... ja..ej he so monge bila heime osso skolle no ej til kyrkje i dag so ej tenkte at d va finast å ta dinne bilen.
-Ja, du sei d ja. E han godkjende da?
-Ja, nei..ej he fått time i midten av mai
-Ej skal passe på at han fæ fiksa d ej, sa eg.
Så brumma vi av garde heimover mot eit hus fullt av mat, folk, førarprov og vognkort.
Det vart tala ein del denne dagen. Om liv og framtid, om vegar å gå, om utfordringar og sjølvstende. Eg sat der og såg på broren min, og tenkte over kor kjekt vi har det ilag. Kor vaksen han er blitt. Eg tenkte på hengelåsar og kaninbur, og på LAN, då eg brått fekk kjenne ein tårekanal i full blomstring. Eg greip tak i ananasbrusa, retta på duken, snudde songarket med biletet av broren min opp ned og kom meg til hektene att medan "Kom mai du skjønne milde" gjekk laus på øyrene mine i bakgrunnen.
Men den siste talen (sukket) kom nok frå konfirmanten sjølv under kaffislaberaset seinare på kvelden:
-Ka tid den e færdi dinne konfirmasjonen? Ej e leide.
